Στο περιθώριο της κοινωνίας ζουν οι τρεις ηρωίδες στην ταινία Τη Μέρα που Έγινα Γυναίκα (2000) της Marzieh Meshkini. Η σπονδυλωτή αυτή ταινία, η οποία αποτελείται από τρεις αυτοτελείς ιστορίες, καθεμία από τις οποίες αντιπροσωπεύει διαφορετική ηλικιακή φάση της γυναικείας ζωής στο Ιράν, μπορεί να θεωρηθεί ως μια υποτυπώδης κριτική στους παραδοσιακούς ρόλους φύλου και τις προσδοκίες που επιβάλλονται, μέσω της αναζήτησης προσωπικής αυτονομίας από κάθε ηρωίδα.
Η σκηνοθεσία σκιαγραφεί με άμεσο και απλό ύφος, καθώς και με απόλυτη αληθοφάνεια, άλλοτε με ευαισθησία και άλλοτε με μαχητική διάθεση, τις κρυφές και αθέατες όψεις του γυναικείου προσώπου στο Ιράν του σήμερα. Μέσα από ποιητικές εικόνες και συμβολισμούς, η ταινία αναδεικνύει την κοινωνική καταπίεση που βιώνουν οι γυναίκες, καθώς και την επιθυμία τους για ελευθερία και αυτονομία.