Critical Views

Η 15η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί από τον Ο.Η.Ε., εδώ και κάποια χρόνια, ως η Παγκόσμια Ημέρα Δημοκρατίας. Αυτή η επέτειος προσφέρει μια ευκαιρία να αποτιμήσουμε την σημασία και την πορεία της δημοκρατίας στον κόσμο. Μιας πορείας που ήταν εντελώς απρόβλεπτη, αφού στα πρώτα στάδια της κανείς δεν θεωρούσε την δημοκρατία το καλύτερο πολιτειακό σύστημα.

Μέχρι πριν μερικές δεκαετίες η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε ούτε ένα πανεπιστήμιο. Και ξαφνικά, μέσα σε μερικές δεκαετίες, έχουμε δέκα πανεπιστήμια και περισσότερα από 40 κολέγια! Κατά αναλογία πληθυσμού διαθέτουμε πλέον τετραπλάσιο αριθμό (Χ4) τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από την Αμερική – η οποία διαθέτει 4.000 περίπου πανεπιστημιακά ιδρύματα, σε 332 εκατομμύρια πληθυσμό. Γιατί καθυστέρησε τόσο η εμφάνιση πανεπιστημίων στην Κύπρο; Είναι σωστό σήμερα να έχουμε τον μεγαλύτερο δυνατόν αριθμό;

Το θέμα των προσφύγων έχει πλέον αναχθεί σε μείζον εθνικό θέμα για την Κύπρο. Αλλά δυστυχώς δεν αντιμετωπίζουμε το ζήτημα με την απαραίτητη ψυχραιμία : από καιρό ενσπείρουμε τον φόβο στους πολίτες για το κακό που μας βρήκε (καλλιεργώντας έτσι τον πανικό και έμμεσα την ισλαμοφοβία και τον ρατσισμό), ενώ πιο πρόσφατα καταλήξαμε στις απειλές κατά των εταίρων μας της Ε.Ε.

Όπως και σε πολλούς άλλους τομείς, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίσαμε τις αυξημένες ροές προσφύγων δεν ήταν και ο καλύτερος: κινηθήκαμε με αρκετή προχειρότητα και ενσπείραμε ανησυχίες στους πολίτες, ενώ παράλληλα πιέσαμε φορτικά την ΕΕ για βοήθεια, καταλήγοντας πιο πρόσφατα στις ψευδο-απειλές.

Ομολογουμένως η προσφώνηση του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στην πρόσφατη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ άφησε καλές εντυπώσεις. Θα κερδίσουμε, όμως, κάτι ουσιαστικό πέρα από τις εντυπώσεις;

"Ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι στους αλλοδαπούς πρόσφυγες και αιτητές ασύλου, όταν η δική μας χώρα γνώρισε την προσφυγιά, αλλά έχει και αυτή τα δικά της προβλήματα και περιορισμούς;"

Σε ένα πρόσφατο σχόλιο του για τους λόγους που ανέσυρε ξαφνικά το Σύνταγμα του ‘60, ο πρόεδρος Αναστασιάδης διερωτήθηκε τι θα συμβεί αν προχωρήσουμε σε κάποια λύση και μελλοντικά καταρρεύσει. Υπονοούσε το προφανές: πως θα επιβιώσουν οι ΕΚ χωρίς ένα αναγνωρισμένο κράτος να τους παρέχει ασφάλεια;

Τα νέα τετελεσμένα που δημιουργεί η Τουρκία με το μερικό άνοιγμα των Βαρωσίων, καθιστούν επείγουσα και επιτακτική την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης πρότασης της δικής μας πλευράς, για την Αμμόχωστο. Δεν επιτρέπονται, ούτε η περαιτέρω αδράνεια, αλλά ούτε και οι βεβιασμένες αντιδράσεις.

Μπορεί η Ελληνοκυπριακή κοινότητα να προτιμούσε την επιστροφή της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων κάτω από ΕΚ διοίκηση. Αυτό θα ήταν σίγουρα το προτιμητέο, το ευκταίο, αλλά είναι φανερό πως δεν είναι πλέον εφικτό - για να θυμηθούμε κάποιες γνωστές ορολογίες!